Vitet ’80 bashkuan fantazinë e numrave dhjetë me sulmues të pamëshirshëm dhe mbrojtje që ndryshuan mënyrën e të luajturit. Maradona, Platini dhe Zico e shndërruan organizimin e sulmit në art; Milani dhe Holanda e mbyllën dekadën me një brez që mbetet pikë referimi.
Kjo është përzgjedhja editoriale e Portali Sportiv për periudhën 1980–1989. Renditja vlerëson kulmin individual, ndikimin në ndeshjet e mëdha dhe vazhdimësinë brenda dekadës. Arritjet e mëvonshme nuk i shtohen bilancit: një titull i fituar në vitin 1990 i përket dekadës tjetër.
1. Diego Maradona
Botërori i vitit 1986 është argumenti më i fortë për vendin e parë. Maradona e udhëhoqi Argjentinën drejt titullit me pesë gola dhe pesë asistime, duke fituar edhe Topin e Artë të turneut. Ndikimi i tij nuk kufizohej te përfundimi i aksioneve: ai ishte pika ku lidhej loja dhe nga ku lindte diferenca në momentet vendimtare.
Burimi: FIFA · Maradona në Meksikë 1986
2. Michel Platini
Nëntë gola në pesë ndeshje të EURO 1984 janë një bilanc i jashtëzakonshëm për një mesfushor. Platini shënoi edhe në finalen që Franca e fitoi ndaj Spanjës. Në këtë renditje, aftësia për ta kthyer organizimin e lojës në gola e ngre mbi shumë sulmues të specializuar.
Burimi: UEFA · Franca dhe Platini, 1984
3. Zico
Flamengo e mundi Liverpoolin 3:0 në finalen ndërkontinentale të vitit 1981, në një periudhë të lidhur ngushtë me Zicon. Ai përfaqëson anën krijuese të kësaj liste: vizionin, pasimin dhe teknikën. Vendi i tij vlerëson ndikimin në futbollin e klubeve, pa e kushtëzuar madhështinë vetëm me një trofe botëror me kombëtaren.
Burimi: FIFA · Zico dhe Flamengo
4. Marco van Basten
Pesë golat në EURO 1988 dhe voleja në finalen ndaj Bashkimit Sovjetik e përmbledhin bukur profilin e holandezit. Van Basten e mbylli turneun si golashënuesi më i mirë. Për një sulmues, aftësia për të prodhuar një zgjidhje të tillë në finalen më të rëndësishme është provë që peshon shumë.
5. Ruud Gullit
Kapiteni i Holandës ngriti trofeun evropian në vitin 1988 dhe shënoi golin e parë në finale. Gullit sillte një kombinim të veçantë të forcës, teknikës dhe pranisë në zonën kundërshtare. Bashkë me Van Bastenin, ai ishte pjesë e brezit holandez që e bëri fundin e dekadës të vetin.
6. Karl-Heinz Rummenigge
Fitues i Topit të Artë në vitet 1980 dhe 1981, Rummenigge ishte një nga referencat e sulmit evropian. Ai doli golashënuesi më i mirë i Bundesligës në 1980, 1981 dhe 1984. Këto arritje brenda periudhës së zgjedhur i japin renditjes së tij një bazë të fortë.
Burimi: Bayern · Karl-Heinz Rummenigge
7. Paolo Rossi
Gjashtë golat në Botërorin 1982, përfshirë tripletën ndaj Brazilit dhe golin në finale, e vendosin Rossin në mesin e emrave të domosdoshëm. Në vlerësimin tonë, pesha e golave është po aq e rëndësishme sa numri: ai u shfaq pikërisht kur rruga e Italisë drejt titullit bëhej më e vështirë.
Burimi: FIFA · Paolo Rossi, 1982
8. Kenny Dalglish
Liverpooli fitoi Kupën e Evropës në 1981 dhe 1984 me Dalglishin në skuadër. Në vitin 1986, si lojtar-trajner, ai shënoi golin që siguroi kampionatin dhe e drejtoi ekipin edhe drejt Kupës FA. Kjo ndërthurje e cilësisë në fushë me përgjegjësinë taktike e bën rastin e tij të veçantë.
Burimi: Liverpool · Kenny Dalglish
9. Franco Baresi
Kapiteni që ngriti Kupën e Evropës me Milanin në sezonin 1988/89 i jep kësaj liste zërin e mbrojtjes. Renditjet që mbështeten vetëm te golat lënë jashtë një pjesë të madhe të lojës. Përzgjedhja e Baresit vlerëson rëndësinë e organizimit dhe drejtimit të një ekipi nga prapavija.
10. Lothar Matthäus
Tri kampionate radhazi me Bayernin në 1985–1987 dhe titulli italian me Interin në 1989 janë argumentet e kësaj dekade. Triumfi i tij botëror i vitit 1990 nuk llogaritet këtu. Matthäus e mbyll listën si përfaqësues i mesfushorit që ndikon në të dyja drejtimet e lojës.
Burimi: Bayern · Lothar Matthäus
Si lexohet kjo renditje
Një listë me dhjetë vende kërkon zgjedhje, jo vetëm numërim trofesh. Sulmuesi, organizatori dhe mbrojtësi nuk maten me të njëjtën statistikë. Për këtë arsye, renditja mbetet një argument editorial i mbështetur në arritje të dokumentuara, jo një klasifikim zyrtar i FIFA-s apo UEFA-s.